میدونی کسی که ی مامان پایه یا ی خواهر نداشته باشه همیشه تنهاست ، داداش های من خیلی تلاش کردن رفیقم باشن ولی خب واقعاً اون حسی که باید و شاید ایجاد نمیکردن …

من هنوز تنهام با این تفاوت دیگه خیلی اجتماعی شدم دیگه شکست ناپذیرتر شدم و یاد گرفتم باید دست های خودمو بگیرم و بلند کنم و واقعاً مثل قبل ناراحت نمیشم واکنشی ام ندارم نسبت به کسی ! خاله عمه عمو و همه اینا رو هم راحت زدم کنار ، بی احترامی نمیکنم ولی کسی تو زندگی من جایگاهی نداره ، ریشه هام بهشون وصله ولی خب واقعاً فهمیدم نمیشه روشون حساب کرد ( واقعیت اینه اول خودت و تا قرتناق دنیا هم خودت ) …

در کنار همه ی اینا واقعاً پسرک یجاهایی هولم میده تو دل ماجرا ، ی جاهایی خودش به عمد میره کنار تا من جفت شیش بیارم ، ی چیزی مثل حمایت هایی که من بهشون نیاز دارم ! 

امروز ی رفتاری از بهترین دوستم دیدم که واقعاً هروقت دید من میتونم کمکش کنم اومد سراغم هرتایمی که دید خودش میتونه بلند بشه خیلی قشنگ رد شد …

امروز با خودم گفتم دختر ناراحتی ؟! دیدم نه واقعاً دیگه ناراحت نیستم و اونقدری پوست انداختم که برام مهم نیست یهو همین الان یکی بگه من ازت بدم میاد ، ناراحت نمیشم واقعاً میگم مشکل خودته من برام فرقی نداره خوشت بیاد یا نیاد ، تاثیری برام نداری و تاثیری ندارم مسیرت جداست بفرمایید راحت باشید …

[ولی اینو فهمیدم دختری که ورزش میکنه باخت نمیده 😉]

پ ن : امروز روز دوم ورزش بود ! بدی ماجرا اینه چهارشنبه پنجشنبه تعطیله …