نمیدونم میدونید یا ن ! من اهل قهر کردن نیستم واقعاً یعنی قبلا بودم ولی حالا نه ، اینم جز اخلاق هایی بود که تغییر کرد …

ولی اگه یجایی بشینم و کسی تحقیرم کنه دیگه اونجا جای من نیست واقعاً و همینطور پسرک رو کسی تحقیر کنه بلند میشم ! فرقی ام نمیکنه کجا باشم واقعیتش خونه مامانم یا مامانش هم باشم بلند میشم …

خانواده پدری همیشه سعی به این داشتن ما رو تحقیر کنن چون مامان من ی زن ساده و خوش قلب بود ، ولی حالا همه که سروسامون گرفتن برای همه سخته ببینن از این زن این بچه ها تربیت شده و شخصیت اجتماعی فوق العاده ، الان دختر عمم که ی سه چهار سالی ازم بزرگتره ی گروه زده من ،خودش ،دختر عموم ! اولش شروع کرد به تحقیر هیچی  نگفتم بعدش بهش گفتم تو هنوز بعد این همه وقت یاد نگرفتی سنجیده حرف بزنی بازم بی ادبی کرد منم سر و سنگین باهاش حرف زدم ! امروز صبح بیدار شدم دیدم داره باز با بی ادبی و تحقیر حرف میزنه بدون هیچ جوابی لفت دادم ، وقتی یچیزی بهم اضافه نمیشه و منو بهتر نمیکنه چرا جایی بمونم که انرژی ازم گرفته بشه و ی ادم عصبی تبدیل بشم ؟! بهترین راهش همینه بذار سکوت من ی جواب محکم باشه براش بذار یجایی یاد بگیره تجدید نظر کنه …