نمیدونم چی شد که دلم خواست بنویسم ، ی گزارش کوتاه و مختصر 😅 از خودم !
فشار مامانم رو تنظیم کردم ولی تا ازش دور میشم همه چی بی ریخت میشه 😐 این هفته که گذشت دو سه روز اول واقعاً نرمال نبودم ! به سرم زد کلاس نیمه تمومم رو تموم کنم قبل تر ها بهانه ام دانشگاه بود ، دل رو زدم به دریا به مربی پیام دادم و رفتم ، سر کلاس سرم داد کشید که چرا هی کلاست رو رها میکنی بی اختیار اشکام سرازیر شد گفتم ببین من تعارف ندارم حال روحی خوبی ندارم اومدم حالم رو خوب کنم اگه قراره خوب نشم جمع کنم برم ! همه مجموعه یک صدا گفتن پریودی توکا ، بی اختیار اشک ریختنم رو ادامه میدادم ته چاه افسردگی مونده بودم واقعاً فقط با همون طنابی که افتاده بودم در تلاش بودم دستمو بهش برسونم و بیام بالا نمیرسیدم …
بلندم کرد رفتم صورتمو شستم موهامو دم اسبی بالا بستم ی اهنگ شاد پلی کردیم و اموزشمون رو استارت زدیم :/
مجبورم کرد بعد از کلاس همراهش برم سالن ورزشی برا والیبال ، اتفاقاً رفتم حالمم بهتر شد و برگشتم ، از فرداش شروع کردم برای حال خوب خودم دلیل پیدا کردن الان که دارم اینا رو مینویسم ورق زندگی برگشته من اون حالت یکی دوهفته پیش رو ندارم هنوز شکستی ( گدازه های افسردگی) وجود داره ولی هر روز بهتر از دیروزم و انگاری واقعاً بزرگ شدم دیگه از ی زن ساده مهربون تبدیل شدم به ی زن سیاست مدار که فقط اولویتش شده حال خوب خودش …
میدونی همیشه میگم هیچی تو زندگی ادم اتفاقی نیست واقعا برگشتنم به مجموعه و بودن با بچه ها اتفاقی نبود خدا خواسته بود ! دیگه اینی که هستمم نمیمونم ، من اونی میشم که باید بشم …
پ ن : قرار بود مختصر باشه ها 😁!
پ ن : مینویسم دیگه … روزمرگی هام رو از سر میگیرم 🙂↔️